Ε Π Ι Λ Ο Γ Ε Σ

Το κέντρο διασκεδάσεως «Ροσινιόλ» μέσα από τις εφημερίδες της εποχής του

29-01-2019 ΙΣΤΟΡΙΑ

Επιχειρούμε ένα μικρό χρονικό της ιστορίας του κέντρου διασκεδάσεως Ροσινιόλ, που βρίσκονταν στο τέρμα της Δυρραχίου, μέσα από δημοσιεύσεις, διαφημίσεις...

Τα βουστάσια των Σεπολίων στο πέρασμα του χρόνου

21-04-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

«Ξεφυλλίζοντας» πάλι παλιές εφημερίδες, βρήκα μερικές δημοσιεύσεις σε διαφορετικές χρονικές στιγμές που αφορούν στα περίφημα βουστάσια των Σεπολίων.

Σεπόλια - ιστορίες από στόμα σε στόμα

20-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Αυτό το άρθρο προσπαθεί να συγκεντρώσει αναμνήσεις και ιστορίες από τους παλιούς σεπολιώτες, όσους γράφουν στο facebook τουλάχιστον. Γιατί αυτά...

Έργο υπογειοποίησης σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια - Φωτογραφίες 4 Οκτωβρίου

04-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Προχώρησαν αρκετά οι εργασίες, από τότε που είχαμε τελευταία φορά δημοσιεύσει φωτογραφίες στις 2/5/20, από το έργο της υπογειοποίησης των...

Υπογειοποίηση γραμμών στα Σεπόλια - Δυό χρόνια «εργασιών» για να έχει καλυφθεί μόλις το 0,9% του έργου

25-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Απογοητευτική είναι η κατάσταση με το έργο της υπογειοποίησης των σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια. Ποιός έχει την ευθύνη για το...

ΑΜΟΡΕ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια - [ενημερωμένο με τις μαρτυρίες κατοίκων]

15-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Διάβαζα πριν μερικές μέρες ένα αρθράκι που είχα γράψει παλαιότερα για τον θρυλικό κινηματογράφο των Σεπολίων ΑΜΟΡΕ και διαπίστωσα κάποιες...

Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και «Αναγέννηση» πάνε μαζί για το ΒΟΤΡΥΣ στα Σεπόλια

10-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Με κοινό Δελτίο Τύπου το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και ο εκπολιτιστικός εξωραϊστικός σύλλογος Σεπολίων «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» προτείνουν και διεκδικούν την...

Σε ποιόν θα κόψει κλήση η δημοτική αστυνομία γι αυτό το πεζοδρόμιο;

02-10-2020 ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

Πολύ καλά κάνει η δημοτική αστυνομία και κόβει κλήση σε όποιον παρκάρει σε πεζοδρόμιο. Αλλά γι αυτό το πεζοδρόμιο σε...

Στην επικαιρότητα οι προτάσεις μαθητών του 53ου ΓΕΛ για την αξιοποίηση των ΒΟΤΡΥΣ και ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

05-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Στις 26 Ιουνίου του 2018 είχαμε αναδημοσιεύσει, συνοδεία ενός σύντομου εισαγωγικού σημειώματος, ένα ρεπορτάζ του Αθήνα 9.84, που είχε σαν...

ΑΝΤΙΝΕΑ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια

29-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο κινηματογράφος «Αντινέα» κι αυτός στα σύνορα των Σεπολίων, όπως και η ΔΩΡΑ, βρισκόταν στην Λιοσίων 205 και διένυσε μια...

Η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη» για ΒΟΤΡΥΣ - ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

04-11-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη» απάντησε σε ερώτημά μας σχετικά με τις θέσεις της για την αξιοποίηση των ελεύθερων χώρων...

Ακόμα χωματόδρομος στην Μανιτάκη στα Σεπόλια

04-11-2020 ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

Πόσα χρόνια ακόμα θα παραμείνει χωματόδρομος ένα κομμάτι 20 μέτρων το πολύ στην οδό Μανιτάκη στα Σεπόλια;

Μένουμε σπίτι. Όλοι, ακόμα και αυτοί που δεν έχουν.

Μένουμε σπίτι, γιατί αλλιώς είμαστε ανεύθυνοι –ή μάλλον υπεύθυνοι για όσους χαθούν.

Μένουμε σπίτι. Όποιο κι αν είναι αυτό. Των 250 τετραγωνικών με αυλή και πισίνα, ή το  ημιυπόγειο των 50.

Η πανδημία μαίνεται και κάποιος πρέπει να φταίει.

Και δεν μπορεί να φταίει αυτός στη βίλα με τις αυλές και την πισίνα. Στην τελική αυτός θα μείνει σπίτι. Έχει την άπλα του να κάνει πολλά πράγματα.

Άρα φταίει αυτός του  ημιυπόγειου. Στα 50 τετραγωνικά του, δεν χωράνε να μείνουν και τα πέντε άτομα. Χωράνε όταν δουλεύουν 12ώρα και απλά κοιμούνται σπίτι. Τώρα όμως δεν δουλεύουν και οι πέντε. Και ο ένοχος βγαίνει έξω από το σπίτι. Να περπατήσει, να αναπνεύσει. Άρα φταίει!

Φταίει γιατί θα κολλήσει πρώτος.

Φταίει που μένει με άλλους τέσσερις σε 50 τετραγωνικά. Στριμώχνονται στο σπίτι, αλλά στο δρόμο απαγορεύεται να περπατήσουν μαζί.

Φταίει που ο ένας τους δουλεύει σε εργοστάσιο που δεν έχει κλείσει παρά το συνωστισμό.

Φταίει που δεν έχει δυνατότητα να κάνει το τεστ. Και που δεν έχει προσωπικό γιατρό να τον συμβουλέψει.

Άρα τελικά είναι ένας δημόσιος κίνδυνος που εξαπλώνει τον κορονοϊό.

Κάθε σπίτι δεν έχει τον ίδιο χώρο. Γιατί δεν έχει και τον ίδιο ρόλο.

Για κάποιους το σπίτι είναι μια καρέκλα στο τραπέζι μετά τη δουλειά και ένα κρεβάτι για τον ύπνο. Για κάποιους άλλους το σπίτι είναι μια σκηνή σε ένα καμπ.

Για κάποιους ένα κελί φυλακής. Για κάποιες ένα κελί και ας μην έχει κάγκελα.

Για κάποιους μια είσοδος πολυκατοικίας.

Μην ψάχνουμε τον ένοχο σε αυτούς που δεν μένουν σπίτι.

Ίσως να μην είναι απείθαρχοι, ασυνείδητοι, ανεύθυνοι φορείς θανάτου. Ίσως απλά, να μη χωράνε στο σπίτι. Να μη χωράνε γιατί δεν έχουν μάθει να ζούνε μόνοι. Ή γιατί δεν μπορούν να ζήσουν τόσοι πολλοί μαζί.

Τελικά ίσως να μη χωράμε όλοι στα σπίτια. Να μη χωράμε συνολικά σε αυτόν τον κόσμο. Σ’ αυτόν τον κόσμο που έχει πάντα ένα θύτη και θύμα. Το ίδιο πρόσωπο: Θύτης ο λαός που τα έφαγε με τον Πάγκαλο, θύμα ο λαός που πλήρωσε την κρίση. Θύτης ο λαός που δεν έκατσε σπίτι, θύμα ο λαός που θα πληρώσει τα σπασμένα του κορονοϊού.

Μήπως τελικά δε μας φταίνε τα σπίτια μας; Μήπως αυτά τα σπίτια είναι φτιαγμένα για αυτό το σύστημα; Σπίτια ανάπαυσης μετά τη δουλειά και όχι σπίτια άπλετου ελεύθερου χρόνου. Γιατί οι λίγοι που διαθέτουν ελεύθερο χρόνο, οι συνταξιούχοι, δεν μπορούν να ζήσουν κλεισμένοι σπίτι. Πώς να κάτσει ο παππούς μέσα στα 50 τετραγωνικά; Δεν υπάρχει ζωή χωρίς καφενείο και ανθρώπους. Πώς να κάτσει μέσα ο μετανάστης στα 10 τετραγωνικά που του αναλογούν; Δεν έχει καν σήμα το κινητό στο ημιυπόγειο. Ζει ο άνθρωπος χωρίς ανάσα και συναναστροφή;

Και αν βγουν; Αν κάνουν μια βόλτα στο πάρκο; Με αποστάσεις πάντα, ούτως ή άλλως έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει αγκαλιά. Εκεί είναι ο κίνδυνος; Δεν είναι ο συνωστισμός στη δουλειά που πολλοί είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν καθημερινά; Στο σπίτι, που πολλοί είναι αναγκασμένοι να ζουν ο ένας πάνω στον άλλο. Στο καμπ. Στο νοσοκομείο χωρίς μάσκες. Χωρίς ΜΕΘ. Χωρίς προσωπικό.

Θα νικήσουμε. Γιατί ο λαός θα σώσει το λαό για ακόμα μια φορά. Θα είναι και ο θύτης και το θύμα της σωτηρίας μας. Το θέμα είναι ποιον θα νικήσουμε. Γιατί ο κορωνοϊός θα φύγει. Και θα έρθει κάτι άλλο. Και κάτι άλλο. Και αν δεν νικήσουμε το λόγο που έχουμε τέτοια σπίτια, πάλι αυτά δε θα μας χωράνε.

Τουλάχιστον μάθαμε τι σπίτια θέλουμε. Ή τι σπίτια δε θέλουμε.

Μάθαμε γιατί τα πάρκα δεν είναι απλά χρήσιμα. Είναι αναγκαία.

Μάθαμε ότι η υγεία δεν είναι εμπόρευμα. Είναι ζωτικό αγαθό.

Μάθαμε την αξία μιας αγκαλιάς, μιας συντροφιάς, μιας παρήγορης κουβέντας.

Ας μάθουμε και ότι κατάρα δεν είναι μόνο ο κορονοϊός, είναι το σύστημα.

Και να το αλλάξουμε.

Αν θέλουμε να ζήσουμε.

Αν θέλουμε να χωράμε στα σπίτια μας!

data-matched-content-rows-num="4,2" data-matched-content-columns-num="1,2" data-matched-content-ui-type="image_stacked"